İstediğin yolu tercih edebilirsin.
(OLUKLAR ÇİFT BİRİNDEN NUR AKAR,BİRİNDEN KİR )
BİR YAN DA KULA KULLUK EDEN TASMALI KÖPEKLER,ÖTE YANDA İNANCININ KAVGASINI VEREN YİĞİT İMAN ERLERİ..
(Sıtkı ŞEREMETLİ)
Zaman zaman şu konuşmalarla karşılaşırsınız;
“Helal olsun adama yıllardır çizgisini hiç bozmadı”
“Çok takdir ediyorum o adamı ne çileler çekti ama inancından hiç taviz vermedi.”
“Adamdaki iman ve inanca bak,dünyaya metelik vermiyor”
xxx
Yine zaman zaman başka konuşmalarla da karşılaşırsınız;
“Yahu dün bu partide idi,bugün ötekine geçmiş.Adam elbise değiştirir gibi parti değiştiriyor.”
“Yahu adam dün o iktidarı savunuyordu,bugün müdür olmak derdine bu partinin rozetini takmış yakasına”
xxx
Peki nedir bunların arasındaki fark?
Dava adamı olmak,inanç sahibi olmak fedakarlık ister.Bir ömür boyu inanılan fikirlerin kavgasını verebilmek bedel ödemeyi gerektirir.Çünkü,büyük davalar için mücadele edebilmek azim ve iman gerektir.Hem Türk tarihi ve hem de İslam tarihi bunun örnekleri ile doludur.Zira dava adamları yaşamları ile iz bırakırlar.Ve onların pusulalarının ibresi fani dünyayı değil,baki (Ahiret)dünyayı gösterir.
İslam ve Allah yolunda cihat edenler,
Şehadete talip vatanseverler,
Gönül dostları..
Hep bu insanlar arasından çıkar.
xxx
Öte yandan gündelik insanlar vardır.Beyinleri ve kalpleri boştur.Onlar için para-mevki-makam önceliklidir.Bu yüzden pusulaları hep dünyadan yanadır.
Özellikle gücü elinde bulunduran siyasilerin önünde yerlere kadar eğilen yüzsüzleri bilirsiniz.Makam sahiplerinin önünde el oğuşturan karakter yoksunlarını tanırsınız.Her devrin adamı olan omurgasızları hep görürsünüz.Bunların pusulaları hep dünyayı gösterir.Bunlar üç kuruşluk dünya nimeti için her türlü alçaklığı,uşaklığı,şerefsizliği yaparlar.
Hainler,
Kalleşler,
Şerefsizler,
Dönekler..
Onlarda hep bu insanlar arasından çıkar.
xxx
Bazen sayfalar dolusu yazı yazmak ya da konuşup anlatmak yerine ibretlik küçük bir hikaye konunun anlamını çok daha güzel ifade eder.
Okuyun şu hikayeyi..
“Yaşlı Kızılderili reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuş, az ötede birbiriyle boğuşup duran iki köpeği izliyorlardı. Köpeklerden biri beyaz, biri siyahtı. Oniki yaşındaki çocuk kendini bildi bileli o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı. Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki iri köpekti bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için bir köpeğin yeterli olduğunu düşünüyor, dedesinin ikinci köpeğe neden ihtiyacı olduğunu ve renklerinin neden illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak istiyordu artık.
O merakla, sordu dedesine. Yaşlı reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun sırtını sıvazladı.
“Onlar” dedi, “benim için iki simgedir evlat.”
“Neyin simgesi” diye sordu çocuk.
“Nefslerimizin simgesi..Dogru yol ile yanlis yolun,iyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördüğün köpekler gibi, iyilik ve kötülük,doğruluk ve egrilik içimizde sürekli mücadele eder durur. Onları seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım onları.”
Çocuk, sözün burasında, mücadele varsa, kazananı da olmalı diye düşündü ve çocuklara has bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi:
“Peki”, dedi. “Sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?”
Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa:
“Hangisi mi evlat?
Ben hangisini daha iyi beslersem!”
ALLAH cümlemizi kötü nefs’ten korusun..
ALLAH hiçbir zaman doğru olan Hak yoldan ayırmasın bizi
xxx
Kula kulluk edenler,
Tasmalı köpekler,
Bir avuç yem için efendisine köle olanlar,
Koltuk köleleri,
Siyaset simsarları,
Vatan hainleri
Gün gelir yok rüzgarda savrulur,yok olup giderler.
xxx
Sadece ve sadece Allah’a kulluk edenler,
Allah(c.c) ve Resulü’nün(s.a.v)yolunda yürüyenler,
İman erleri,
Özgür,başı dik,onurlu bozkurt karakterliler,
Vatan,millet,devlet,bayrak sevdalıları,
Bu inançlar uğrunda çile çekip bedel ödeyenler
Ebediyete kadar var olur,ahirette inşallan Yüce Yaradan’ın sevgisine mazhar olurlar.
Her insan;
Hem yaşadığı dünya ve hem de yaşayacağı ahiret geleceği için tercihini kendisi yapar..
Necip Fazıl’ın da dediği gibi;
“Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.”
Dileyen dilediği tercihi yapar!..